MONO's CLOSET~*

สวัสดีฮะ ผมชื่อทอมัส ปีนี้ผมอายุ 8 ขวบแล้วล่ะ ^^

นี่ไงฮะรูปของผม 

โอ้ ต้องขอโทษด้วยที่รูปมันมองไม่เห็นหน้าตาผมเท่าไหร่
แต่ก็ใช่ว่าผมจะหล่อเหลาอะไรนะฮะ

ตัวผมเองเป็นแค่เด็กผู้ชายจนๆ ผอมแห้ง หน้าตาขี้โรค 
ก็มันผมเกิดมาในครอบครัวที่แสนยากจน
อยู่ในสมัยวิคตอเรียนช่วงต้นๆ ฮะ

มาดูรูปเพื่อนๆ ผมกันดีกว่านะฮะ

ลองทายดูนะฮะว่าคนไหนเป็นผม ^^
เนี่ยละฮะเพื่อนร่วมวงสมาคมความจน  ก็เราอยู่ในชุมชนจนๆ อ่ะนะ

ชีวิตผมค่อนข้างจะลำบาก  เพราะอายุ 8 ขวบก็ต้องเริ่มทำงานช่วยครอบครัวแล้วฮะ
เด็กในสังคมจนๆ แบบพวกเรา เริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 5-10 ขวบ
ไม่ว่าเด็กผู้ชาย หรือเด็กผู้หญิง ต่างก็ทำงานกันทั้งนั้น
พวกเราไม่มีทางเลือก  ไม่งั้นก็ไม่มีอะไรจะกินฮะ

เรียนหนังสือ?  ชีวิตนี้ผมไม่มีโอกาสได้เห็นหรอกฮะว่าโรงเรียนเป็นยังไง
ก็มันมีเอาไว้สำหรับพวกคนรวยๆ เท่านั้นนี่นา ค่าเรียนก็แพงหฤโหดด้วย

สาเหตุที่สมัยนี้ คนนิยมจ้างเด็กๆ อย่างพวกเรามาทำงาน ก็เพราะ:

• เด็กๆ ค่าแรงถูกกว่าผู้ใหญ่มากฮะ กฎหมายแรงงาน? มันคืออะไร ผมไม่รู้จักฮะ
• เด็กๆ เหลือขอมีอยู่ยั้วเยี้ย ทั้งในบ้านเด็กกำพร้าและที่ต่างๆ ถ้ามีเด็กตายไปสักคนก็หามาแทนได้สบายมาก
• เด็กๆ อย่างพวกเรานั้นตัวเล็กอยู่แล้ว เวลาจะเข้าไปในเครื่องจักรเพื่อซ่อม หรือลอดช่องแคบๆ เล็กๆ ก็ทำได้สะดวกดี

มาดูอาชีพที่ผมทำกันฮะ

ตัวผมทำงานที่โรงงานทอผ้า  ตั้งแต่ 6 โมงเช้าไปจนถึงหกโมงเย็น
ผมได้เวลาพักตอนเที่ยง  ของกินที่ผมเอามากินมีแต่ขมปังเปล่าๆ ไม่ค่อยมีน้ำสะอาดกินเท่าไหร่
เราทำงานทุกวันฮะ ได้หยุดวันอาทิตย์วันเดียว เพราะต้องไปโบสถ์กัน

งานของผมก็คือทำความสะอาดเจ้าเครื่องจักร  ขณะที่เจ้าเครื่องนี่เดินเครื่องไปด้วย
เพื่อนๆ ผมหลายคนถูกเครื่องตัดนิ้วขาด หลายคนโดยเครื่องบีบจนตายฮะ
ผมเองก็กลัวเหมือนกันว่าจะเป็นอย่างนั้นเข้าสักวัน

นอกจากงานในโรงงานแล้ว
เพื่อนหลายคนของผมก็ทำงานที่ เหมืองถ่านหินฮะ

เพราะว่าสมัยนี้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิงที่ใช้กันทุกครัวเรือน
เด็กๆ ก็เลยต้องทำงานหนักหน่อย

การที่จะผลิตถ่านหินให้ได้เยอะๆ ก็ต้องจ้างคนเยอะๆ ฮะ
และต้องให้ทำงานนานๆ ถึงกว่า 12 ชั่วโมงต่อวันเลย

งานในเหมืองนี้ทั้งมืด หนาว  เปียก  อากาศเป็นพิษ
ไหนจะมีอันตรายจากการระเบิด เหมืองถล่ม  โดนรถม้าและรถไฟทับด้วย

เพื่อนผมคนนี้ทำงานเป็นคนเปิดประตูเหมือง
ต้องคอยเปิดปิดประตู ไม่ให้อากาศพิษข้างในก่อตัวมากเกินไปฮะ ไม่งั้นจะเกิดการระเบิดได้

เขาต้องนั่งในที่มืดๆ เย็นๆ โดยฝืนความกลัววันละสิบกว่าชั่วโมง 
ถ้าเผลอหลับหรืออะไร  ก็เสี่ยงโดนรถไฟทับขาได้ฮะ

เพื่อนอีกคนทำงานที่เหมืองเหมือนกัน
โดยเธอคนนี้ทำหน้าที่ลากถ่านหินขึ้นไปบนพื้นดิน
ต้องเอาโซ่ลากถ่านหิน วันละหลายรอบ
เธอบอกว่าเสื้อผ้าเปียกทั้งวันเลย และอุโมงค์ที่ทำงานก็แคบและมืดมาก

แต่พวกเราก็โชคดีแล้วที่ได้ทำงานฮะ
เพราะยังมีเด็กที่ตกงาน ต้องเร่ขายไม้ขีดไฟบ้าง หนังสือพิมพ์บ้าง อยู่ข้างถนน

เป็นยังไงบ้างฮะ
ความโลภของมนุษย์ที่อยากได้กำไรมากมาย กอบโกยเอาเงินเข้าแต่ตัวเอง

สมัยปัจจุบันยังดีนะฮะที่มีกฎหมายมาควบคุม
แต่คนเหล่านี้ก็ยังมีอยู่  ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายบนความทุกข์ยากของผู้คน
วันแต่ละวันกังวลแต่ว่าจะหาเงินมาเพิ่มอย่างไรดี และจะปกปิดความชั่วของตนอย่างไรดีนะฮะ

หากเปรียบเทียบชีวิตผมกับชีวิตเด็กๆ สมัยนี้
แน่นอนว่า สมัยนี้สบายกว่ามากฮะ
แต่สิ่งที่เด็กสมัยนี้ขาดไป อาจเป็นการไม่รู้จักความลำบาก  และไม่รู้จักคุณค่าของความขยันหมั่นเพียรก็ได้
ผมเองคิดอย่างนั้นนะฮะ 

ยังไงก็ตาม ผมโทมัสคงได้มาเจอท่านผู้อ่านเพียงเท่านี้ฮะ
เอนทรี่หน้าคุณจะได้มาดูกันว่า เด็กๆ สมัยวิคตอเรียนที่เกิดมารวยมหาศาล เขาใช้ชีวิตกันอย่างไร
สำหรับวันนี้  ขอโทษที่ทำให้หดหู่ สวัสดีฮะ

^ ^

ที่มา :: http://www.woodlands-junior.kent.sch.uk/Homework/victorians/children/working.htm

----------------------------------------------------------------------------------
Related links::

• Victorian: แอบส่องชุดชั้นในสาว
• Victorian: ตัด แคะ แปะ เขียน scrapbook 

----------------------------------------------------------------------------------