A Hidden Magic สิ่งที่มองไม่เห็น ไม่ใช่ว่ามันไม่มีอยู่ ตอนที่ 2
posted on 14 May 2009 22:13 by monolurf in MonoLife
เอนทรี่นี้เป็นตอนต่อของนิทานเรื่อง A Hidden Magic
เรื่องนี้เขียนโดย Vivian Vande Velde และตีพิมพ์ในปี 1985 ค้า
* * เสียงเพลงกุ๊งกิ๊งตอแหล ทำนองเดิม กุ๊งกุ๊งกิ๊งกิ๊ง * *
เอาล่ะจ้ะ มาพบกับตอนต่อของนิทานก่อนนอนฮาเฮ กับคุณครูโมกันอีกครั้งนะจ๊ะ เด็กๆ
วันนี้เป็นเด็กดีกันหรือเปล่าเอ่ย ^ ^ ??
ความเดิมจากตอนที่แล้ว เจนนิเฟอร์พยายามช่วยถอนคำสาปให้เจ้าชายขี้โอ่
และไปพบกับนักเวทย์หนุ่มชื่อนอร์แมนนะจ๊ะ
จากนั้น ทั้งสองก็นั่งจิบชาไป คิดหาวิธีแก้คำสาปของกระจกใจร้ายกันไป
(ชอบรูปนี้อ่ะ มันรกๆ ให้อารมณ์เหมือนเทพนิยายเก่าๆ คนวาดเก่งจัง)
คุณนอร์แมนบอกว่า เนี่ย กระจกนี่ต้องเป็นผลงานการครีเอทของแม่มดร้ายนามว่า "มัลวีย่า" แน่แน่
แผนของนอร์แมนก็คือ กลับไปหายัยแม่มดแก่ขี้วีนอีกที !!
คือแม่มดแก่มีตะเกียงวิเศษอยู่ในครอบครอง ในตะเกียงมียักษ์จินนี่นะคะ
ส่วนนอร์แมน มีแหวนวิเศษอยู่อันนึง ที่ทำให้เขาเปลี่ยนร่างเป็นอะไรก็ได้
พอไปถึงถ้ำ ยัยแม่มดก็แบบว่า "อยากได้แหวน ไม่งั้นชั้นไม่ให้ตะเกียงย่ะ"
นอร์แมนเลยแบบว่า "เออ แลกก็ได้ (วะ)"
นอร์แมนก็แสดงให้ยัยแม่มดดูว่าแหวนใช้หยั่งงี้นะ
โดยเขาก็เปลี่ยนร่างเป็นคนแก่หนวดยาวให้ดู
แล้วแม่มดก็แลกตะเกียง โดยแฮบแหวนไป แถมไม่ยอมคืน
ทำให้สุดท้าย พ่อนอร์แมนเปลี่ยนร่างกลับไม่ได้ ต้องติดในร่างคนแก่ เซ็งเลย
อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยทั้งสองก็ได้จินนี่มา อะฮ้า
(โปรดสังเกตว่า นอร์แมนกลายเป็นตาแก่หัวล้าน ดังรูป)
จินนี่โผล่ออกมาพร้อม "พรวิเศษ" หนึ่งข้อ
กับ "ข้อห้ามในการขอพร" อีก เก้าร้อยแปดสิบสามข้อ!!
พอฟังจินนี่บอกแล้ว ทั้งสองเลยรู้ว่า พรของจินนี่นั้น ช่วยเอี้ยอะไรมิได้เลย
(อุ๊ย เอี้ยคืออะไรน่ะเหรอค้า เด็กๆไม่ควรรู้นะจ๊ะ ฮุๆ ^^'')
ดังนั้น ทั้งสองเลยต้องดำเนินการแพลน B ซึ่งดูไม่น่าไว้ใจยิ่งกว่า
ก็คือการไปหามัลวีย่าเสียเอง เพื่อให้หล่อนช่วยแก้คำสาป!
ระหว่างการเดินทางไป The Valley of Darkness and Despair (หมู่บ้านหดหู่ดำมืดสิ้นหวัง) นั้น
ทั้งสองก็ได้พบยอยักษ์ใจร๊ายย ขวางทางอยู่! ( soundeffect ตึ่งตึงงงๆๆ)
ย.ยักษ์บอกว่า "ทิ้งสาวน้อยนี่ไว้ดิ่ แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป"
นอร์แมนตอบอย่างไม่ลังเลแต่สุภาพ ว่า "ไม่มีทาง"
"งั้นก็ลงหม้อทั้งคู่ละกัน" ยอยักษ์บอก
ต่อไปนี้เป็นบทสนทนาจากในเรื่อง อย่างย่อนะจ๊ะ เด็กๆ
นอร์แมน : (เสียงดัง) เออ รู้ไหมว่า พวกยักษ์เนี่ยโง่ ทึ่ม ตึ้มสุดสุด
น้องเจน(นิเฟอร์) : (ยกนิ้วจุ๊ปาก ทำหน้าแบบว่า พูดอะไรของแกเนี่ยยย) ชู่ว์ๆๆ
ยักษ์ใจร๊าย : นี่พวกนาย คุยอาไรกันอ่ะ
นอร์แมน : กำลังเล่าให้เพื่อนฟังน่ะ ว่าพวกยักษ์อ่ะ หัวช้า
ยักษ์ใจร๊าย : หมายความว่างาย หัวช้า ?
นอร์แมน : ก็แบบว่า โง่งี่เง่า ตึ้ม ทึ่ม สมองควายน่ะพี่
ยักษ์ใจร๊าย : ข้าโง่ตรงหนาย ไหนบอกมาซิ ?
นอร์แมน : ( ignore ยักษ์) ก็ดูดิ่ เจนนิเฟอร์ จะทำกับข้าวพวกเรา ยังใช้แค่ แครอทกับมันฝรั่งเลย ไร้ taste สุดๆ อ่ะ
ยักษ์ใจร๊าย : ก็ข้าชอบสตูนี่หว่า
นอร์แมน : อย่างน้อยน่าจะหาเครื่องเทศอย่าง ครีมม์ เดอ เมนเท พาร์เฟต์ อะไรแบบนี้มาใส่ซะหน่อย
ยักษ์ใจร๊าย : (งง.. แต่ไม่อยากพูด กลัวโดนด่าโง่)
นอร์แมน : เออ ไม่รู้จักอ่ะเด้ โทษทีนะที่พูดถึง
ยักษ์ใจร๊าย : โห่ย รู้ดิ้ กินทุกวัน แต่มันเพิ่งหมดไปเมื่อเช้า ไม่รู้ว่าฤดูนี้ต้องไปหาที่ไหน
นอร์แมน : อ๋อ บาร์เซโลน่า ไง
ยักษ์ใจร๊าย : (อึ้ง...)
นอร์แมน : ไม่รู้จักบาร์เซโลน่าอีก ??
ยักษ์ใจร๊าย : รู้ แต่ระยะทางมัน... เออ ข้าไปก็ได้ฟ่ะ เดี๋ยวมานะ !
นั่นล่ะ ด้วยไหวพริบของนอร์แมน ทั้งสองเลยรอดมาได้ (จริงๆ บทสนทนามันยาวกว่านี้ และมีชั้นเชิงมาก)
ที่เล่ามา สรุปไม่เกี่ยวกะเนื้อเรื่องหลักเลย 55
จากนั้นทั้งสองก็ไปเจอกับคุณมังกรใจร๊ายยยย อีก
คราวนี้เรื่องไม่ยากเท่าไหร่ เพราะนอร์แมน ใช้ไหวพริบบอกคุณมังกรว่า
"ตอนนี้เจ้ายักษ์มันไม่อยู่บ้านว่ะ มันไปบาร์เซโลน่า แกรีบไปขโมยทองมันมาดิ่"
ใครๆ ก็รู้ว่ามังกรชอบทองเป็นที่สุด เลยรีบแจ้นไปทันที !!
เดินไปเรื่อยๆ ฟ้าก็เริ่มมืด ทั้งสองไปพบปราสาทสวยงามหลังหนึ่ง
พอเข้าไปในบ้าน ก็มีเจ้าของบ้านแสนสวยเดินมาต้อนรับ ภายในตกแต่งสวยงาม มีน้ำพุและเสียงนกร้องจุ๊บจิ๊บ ๆ
เจ้าของบ้านให้แอปเปิ้ลมาคนละลูก เจนนิเฟอร์เผลอทำหล่นลงในน้ำพุ
ทันใดนั้นเอง น้ำพุก็เดือดปุดๆ กลายเป็นสีดำ!!
แน่นอนว่า ทั้งสองมาอยู่ในรังศัตรุ และหญิงเจ้าของบ้านนั้นก็คือ มัลวีย่าาา (ฮ่าห์ๆๆ) !!!
ซึ่งเธอก็ได้บอกบทเรียนอย่างที่สาม ซึ่งตรงกับเหตุการณ์ตอนนั้นเหลือเกิน
Lesson Three: Don't believe in everything you see.
ทันใดนั้นเองบ้านแสนสวยก็กลายเป็นบ้านสีดำน่าสะพรึงกลัว!
มัลวีย่าเองเป็นแม่มดที่ชั่วร้าย แผ่อำนาจไปทั่วหมู่บ้านอันหดหู่สิ้นหวัง
เป็นนางร้ายตามแบบฉบับทุกประการ โหดเหี้ยม ร้าย สวย แรง เย็นชา กราดเกรี้ยว
แต่อำนาจของเธอนั้นอยู่ได้ ณ อีกฝั่งของกำแพงป่า ไม่สามารถล่วงล้ำเข้าไปในเขตเมืองมนุษย์
สิ่งที่มัลวีย่าต้องการมากกว่าความงามก็คือ "อำนาจ" เธอจึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เจนนิเฟอร์ร่วมมือ ในการทลายกำแพงศักดิ์สิทธิ์
มัลวีย่า : เจ้ารักเจ้าชายอเล็กซานเดอร์ไหมล่ะ สาวน้อย ?
น้องเจน : (เออ เปล่าอ่ะ แต่จะปล่อยให้สลบก็น่าสงสาร) (พยักหน้า)
มัลวีย่า : แล้วตาแก่นอร์แมนที่มากับเจ้าล่ะ เจ้าเป็นห่วงเขาใช่ไหม?
น้องเจน : (หลังจากผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย ฉันว่าฉันรักเขาเลยล่ะ (อร๊ายยยย<< เสียงคนอ่าน >_<)) (พยักหน้า)
มัลวีย่า : หึๆๆ งั้นเจ้าคงไม่อยากเห็นคนที่ตัวเองรักมีอันตราย ไปนอนคิดมาให้ดีล่ะว่าจะร่วมมือกับข้ามั้ย
(และแล้วทั้งสองก็โดนจับขังเดี่ยว ตามแพทเทิร์น
ไม่รู้ทำไมเวลาไปบ้านคนร้าย พระเอกนางเอกต้องโดนจับไปขังก่อนทู้กที 555)
หนึ่งคืนผ่านไป
(หากนิทานเรื่องนี้เป็นหนัง ตอนนี้คงจะเป็น Climax นะเออ )
มัลวีย่า : เอาล่ะยัยเด็กแสบ ตกลงว่าไง จะร่วมมือกับข้ามั้ย
น้องเจน :
ไม่มีทาง อยู่ฝั่งนี้ของกำแพง ยังอันตรายขนาดนี้ ถ้าแหกออกไปได้จะขนาดไหน
ว่าแล้วเจนนิเฟอร์ก็หยิบตะเกียงวิเศษจินนี่ออกมาจากกระเป๋า (ยังจำกันได้ไหม?)
ขณะที่เธอถอยหลังชนกำแพง มีเพียงตะเกียงวิเศษเป็นอาวุธสุดท้ายนั้น
เมื่อกำลังจะเอ่ยปากขอพร มัลวีย่าก็พุ่งเข้ามาแตะขวดพอดี!!
"ฉันขอให้จินนี่เป็นอิสระจากตะเกียง ไปทำอะไรก็ได้ตามต้องการ"
"ข้าต้องการมีชีวิตอมตะ!!"
บึ้ม!! เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมๆ กับที่จินนี่หายตัวไปยังดินแดนไกลโพ้น
ส่วนมัลวีย่า ก็สลับที่กับจินนี่ เข้าไปอยู่ในตะเกียงนั่นเอง!!
ณ กระท่อมแห่งเดิมที่เจ้าชายสลบอยู่
เมื่อมนตราจางหายไป เจ้าชายตื่นขึ้นมาและรับรู้เรื่องราวทั้งหมด
อเล็กซานเดอร์จึงแบบว่าเอ๋อๆ งงๆ เออ เราเป็นหนี้ชีวิตเขานี่หว่า จะตอบแทนยังไงดี ขอเขาแต่งงานละกันเนอะ
อเล็กซานเดอร์ : เจนนิเฟอร์... เออ เธอยังไม่ได้หมั้นหรืออะไรแบบนี้ใช่มะ ?
เจน : ก็ยังอ่ะ
อเล็กซานเดอร์ : ถ้าอย่างนั้น เธอจะแต่งงานกับฉันไหม ?
เจน : ไม่อ่ะ No, thanks.
อเล็กซานเดอร์ : เนี่ยเดี๋ยวพ่อฉันคงจะยกปราสาทแถวๆ ชายหาดให้ เอ๊ะ เมื่อกี้เธอว่าไงนะ??
เจน :ขอบคุณมากเลยที่ถาม แต่มันไม่จำเป็นหรอกจ้า
นอร์แมน : เอ่อเจ้าชาย ฉันดีใจที่นายฟื้นนะ แต่ชอบนายตอนหลับมากกว่าว่ะ
(นี่บทสนทนาจริงๆ จากเรื่องเลย 555)
ณ เวลานั้นยัยแม่มดแก่คนเดิมก็ผ่านมาพอดี
และด้วยความที่แกสวมแหวนของคุณนอร์แมนอยู่ ทำให้กลายเป็นสาวสวยซะงั้น
และเจ้าชาย ก็ปิ๊งปั๊งๆๆ กับแม่มดซะงั้น นะคะ เด็กๆ !!
น้องเจน : นายว่าเราควรบอกให้เขารู้มะ ?
นอร์แมน : คิดว่าบอกไป แล้วเขาจะเชื่อเหรอ ?
น้องเจน : (ยิ้ม) :D
-----------------------------------------------------------------------------------------
จบแล้วววว เฮๆๆ จบแบบงงๆ ค่ะเด็กเด็กค้า!!
สิ่งที่เสียดายในการ เล่าเรื่องนี้คือ ไม่สามารถถ่ายทอดอารมณ์และสำนวนดีๆ ออกมาได้หมดจริงๆ โดยเฉพาะช่วงหลัง เรื่องเล่ายากมากๆ ค่ะ เพราะมันซับซ้อน แถมหนังสือเองก็เขียนดีมากกก ตัดใจเอาฉากกุ๊กกิ๊กๆ ออกไปหลายตอนอยู่ (ไม่เหมาะสำหรับเด็กๆ นะคะ ฮุฮุ >_<)
จะเห็นว่าสิ่งหลักที่นิทานเรื่องนี้พูดถึงก็คือ "รูปลักษณ์ภายนอก"
ไม่ว่าจะเป็นอเล็กซานเดอร์ที่หล่อรวยมีตระกูล คุณนอร์แมนที่หัวแดง
หน้าตาังั้นๆ แหวนที่ทำให้คนใส่สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกได้
หรือแม่มดแก่อัปลักษณ์ที่กลายเป็นสาวงาม
ทั้งหมดนี้ต่างสื่อถึงเรื่องเดียวกัน
สังเกตว่าในเรื่อง มีเพียงตัวเอกสองคนเท่านั้น ที่รู้คุณค่าของสิ่งสำคัญยิ่งกว่ารูปลักษณ์ภายนอก นั่นก็คือ "จิตใจ" อันดีงาม คุณธรรม ความกล้าหาญ สมองและความสามารถ นั่นแหละคือความงามที่แท้จริงของมนุษย์ซึ่งไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยกาล เวลา ส่วนตัวละครอื่นๆ ในเรื่อง ต่างก็ถูกรูปลักษณ์ภายนอกทำให้ไขว้เขวด้วยกันทั้งสิ้น
ออกจะจบซีเรียสไปสักหน่อย
ใครอ่านมาถึงบรรทัดนี้ได้ ถือว่าเก่งมากๆ เลยล่ะจ้ะ ขอชื่นชม ^ ^
สุดท้าย ขอจบด้วยประโยคที่เจนนิเฟอร์พูดในเรื่องว่า
"I guess I've seen that, sometimes, the people who seems to be the
easiest to fall in love with-- aren't neccessarily the best ones to be in love with"
-----------------------------------------------------------------------------------------
Related links::
จบไวไปหน่อย
นางเอกนี่แอบโดนใจนะเนียะ น่ารัก
#1 By I N N O C E N T ! ! ! on 2009-05-14 22:14